Z jednej tony zboża można wyprodukować około 350 litrów bioetanolu.
Już w latach 90-tych stosowano etanol do benzyn. Obecnie wdrażana na rynek benzyna zgodnie z obowiązującą normą PN-EN 228 zawiera w swoim składzie do 5% (obj.) bioetanolu.
Praktycznie w każdym kraju unijnym biopaliwa są wykorzystywane, przy czym sytuacja na każdym z rynków jest inna. Największym wytwórcą biodiesla są Niemcy. Jest on sprzedawany w postaci 100 % estru metylowego. Z kolei we Włoszech stosuje się system francuski, czyli dwa stopnie domieszek 5 % i 30 %. Również Austria i Francja są jednymi z aktywnie działających krajów w dziedzinie wprowadzania biopaliw. Francja jest europejskim liderem w produkcji bioetanolu, przetworzonego w EETB i dodawanego do benzyn. Produkuje także biodiesla, który dodawany jest do oleju napędowego w ilości do 5%. i 30%. W Austrii biodiesel produkowany jest od 12 lat. W 1999 r. wytworzono tam 298 tys. ton, co stanowiło ok. 34 %. całkowitej produkcji UE i ok. 7 proc. zużycia oleju napędowego przez austriacki transport.
Jak dotąd producenci pojazdów nie akceptują zasilania silników czystymi olejami roślinnymi. Niektóre firmy takie jak SAME DEUTZ-FAHR prowadzą intensywne badania nad zastosowaniem czystych olejów roślinnych do zasilania silników. Zastosowanie czystych olejów roślinnych wymaga zamontowania dodatkowych urządzeń pozwalających obniżyć lepkość oleju (DIN 51 606)
Paliwa na bazie bioetanolu mogą być wykorzystywane zarówno do zasilania silników z zapłonem iskrowym jak również silników z zapłonem samoczynnym. Jednym z głównych kierunków rozwoju silników jest opracowywanie pojazdów wykorzystujących system Flexifuel. Samochody FFV mogą być zasilane benzyną, etanolem lub mieszanką benzyny i etanolu. Najbardziej efektywnie pracują, gdy stosunek tych paliw wynosi 85% dla alkoholu i 15% dla benzyny.
Badania przeprowadzone na Uniwersytecie Idaho w 1995 roku pokazały, że biodiesel ulega biodegradacji około dwa razy szybciej, niż olej napędowy. Estry metylowe oleju rzepakowego osiągały 95% stopień degradacji już po 23 dniach, podczas gdy w tym samym czasie olej napędowy tylko 40%.
Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 15 czerwca 2007 r. w sprawie Narodowych Celów Wskaźnikowych na lata 2008-2013 ustala Narodowe Cele Wskaźnikowe w wysokości:
1). 3,45 % na 2008 r.;
2). 4,60 % na 2009 r.;
3). 5,75 % na 2010 r.;
4). 6,20 % na 2011 r.;
5). 6,65 % na 2012 r.;
6). 7,10 % na 2013 r.
W przypadku magazynowania 100% biodiesla przed pierwszym napełnieniem należy oczyścić i osuszyć zbiorniki, gdyż występująca woda może powodować korozję zbiorników paliw oraz przewodów paliwowych. Chociaż biopaliwo z PKN ORLEN zawiera pakiet dodatków zabezpieczających – biocyd, wyeliminowanie wody z systemu magazynowania jest ważne, z uwagi na to, że BIO100 jest higroskopijny i w przypadku obecności wody wzrasta ryzyko rozwoju flory bakteryjnej. Na stacjach stosuje się inne nalewaki, które wymagają legalizacji przez Główny Urząd Miar ze względu na inną gęstość biodiesla niż oleju napędowego.
PKN ORLEN w krajach, w których prowadzi działalności biznesowe będzie realizował NCW obowiązujące w danym państwie poprzez wprowadzanie biokomponentów do paliw zgodnie z obowiązującymi uregulowaniami prawnymi w tym zakresie.
Biokomponenty będą stosowane do paliw w ilościach do 5 % zgodnie z obowiązującymi normami dla benzyny PN-EN 228 i oleju napędowego PN-EN 590.
Biokomponenty w ilości do 5% poprawiają jakości paliwa. Paliwa z taką ilością biokomponentów spełniają normę jakości PN-EN 228 dla benzyn i PN-EN 590 dla olejów napędowych.
Z jednej tony rzepaku można wyprodukować około 440 litrów estrów.
Jedyna instalacja ETBE w Polsce znajduje się w Zakładzie Głównym PKN ORLEN.
Zarówno estry jak i bioetanol mają korzystny wpływ na środowisko. Przyczyniają się do zmniejszenia emisji gazów cieplarnianych. Spalanie wyżej wymienionych komponentów powoduje zmniejszenie emisji tlenków węgla, cząstek stałych i związków siarki. Stosując biokomponenty oszczędzamy też zasoby ropy naftowej, które są ograniczone.
Dystrybutory, pistolety nawlecze i zbiorniki muszą być oznakowane zgodnie z
Rozporządzeniem Ministra Gospodarki z dnia 6 lipca 2007r. [91.42 KB] Informacje te można znaleźć na naszej stronie internetowej.
W Polsce za niespełnienie NCW przewidziane są kary, zgodne z artykułem 33 ustawy o biokomponentach i biopaliwach ciekłych. Kara za niezrealizowanie NCW szacunkowo wynosi około 7,5 tys. PLN za tonę.
W Polsce w 2010 roku dla wypełnienia NCW potrzebne będzie około 1,6 mln ton rzepaku na cele paliwowe. Obecnie w Polsce produkuje się około 0,76 mln ton rzepaku.
Biorąc pod uwagę, że mamy 7 mln hektarów gleb nadających się pod uprawę rzepaku oraz uwzględniając płodozmian i warunki klimatyczne należy przyjąć założenie, że jesteśmy w Polsce w stanie wyprodukować wystarczającą ilość rzepaku na cele energetyczne, aby zrealizować NCW do 2010 roku.
Polska może importować 25 % surowców do produkcji biopaliw z rynku pozawspólnotowego. W przypadku klęski suszy może zaistnieć potrzeba dokonania importu rzepaku dla spełnienia wymagań. Należy podkreślić, iż klęska suszy uznana jest za klęskę żywiołowa i podlega specjalnym uwarunkowaniom prawnym i należy się spodziewać, że organy państwowe podejmą odpowiednie decyzje w zakresie redukcji NCW.
W ramach GK ORLEN funkcjonuje rafineria Trzebinia S.A., której zdolności produkcyjne wynoszą 100 tys. ton estrów rocznie z możliwością zwiększenia do 150 tys rocznie. Obecnie swoje instalacje uruchomiły: Biopaliwa S.A., Wratislavia, Solvent Dwory. W najbliższym czasie produkcję biodiesla uruchomią Lotos biopaliwa i Brasco Wrocław.
Zgodnie z ustawą z 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska - wysokości opłat na kolejny rok kalendarzowy zostają ogłoszone do w drodze obwieszczenia w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski” nie później niż do 31 października każdego roku. Aktualne obwieszczenie na rok 2010 można znaleźć w zakładce Uwarunkowania Prawne. BIO100 (w obwieszczeniu nazwany jako biodiesel) ma niższą stawkę niż konwencjonalny Olej Napędowy.